विश्वासामध्ये एक शांत, पण विलक्षण ताकद असते. तो उगाच गोंधळ करणारा नाही, पण आतून खंबीर असतो — शक्यतेवरचा विश्वास. तो सुरुवातीला एक कुजबुज असतो: “कदाचित मी करू शकेन.” आणि तुम्ही लक्ष दिलं, तर तो गडगडाटात बदलतो.

‘विश्वास’ हे जादू नाही — पण त्याच्या अगदी जवळचं आहे. तो तुम्हाला यशाचं गॅरंटी देत नाही, पण पहिलं पाऊल टाकायला धाडस देतो. तुम्ही काहीतरी शक्य मानता त्या क्षणाला तुमचा विचारसरणी बदलायला लागते. कृती त्यानंतर येते. तुम्ही प्रयत्न करता. टिकून राहता. पुन्हा उभे राहता.

मोठी यशं खात्रीने नाही, तर विश्वासाने सुरू होतात.  विश्वासासाठी काही पात्रता लागत नाही. ना पैसा, ना प्रसिद्धी, ना आधीपासून यश. फक्त एक विचार: “का नाही, मीच?”

हो, फक्त विश्वासाने पूल बांधले जात नाहीत, आजार बरे होत नाहीत, किंवा व्यवसाय चालू होत नाहीत. पण विश्वास तुम्हाला हलवतो. तो तुम्हाला लवकर उठवतो. जास्त विचार करायला लावतो. थोडं अधिक सहन करायला शिकवतो. आणि जेव्हा तुम्ही पडता — जे होणारच — तेव्हा विश्वासच सांगतो, “ही शेवट नाही.”

कधी कधी, जग तुमच्यावर विश्वास ठेवणार नाही. चालेल. कारण जग नेहमी चमत्कार घडल्यावरच टाळ्या वाजवतं. तुमचं काम आहे — चमत्कार घडण्याआधी विश्वास ठेवायचा.

म्हणून, जर तुमच्या मनात एखादं स्वप्न आहे किंवा एखादा मार्ग जो चालायची भीती वाटते — सुरुवात करा. अगदी छोटे पावले चालतील. जरी अजून कोणी ते पाहिलं नसेल. कारण सगळं शक्य आहे — जर तुम्ही विश्वास ठेवला तर.